Owczarek środkowoazjatycki (ałabaj): opis rasy, cena, waga
Owczarek środkowoazjatycki, znany również jako ałabaj, to majestatyczna rasa psa, która przez wieki strzegła stad na rozległych terenach Azji Centralnej. Jego imponująca postura i niezłomny charakter sprawiają, że jest doskonałym psem obronnym oraz lojalnym towarzyszem. Dowiedz się więcej o jego historii, charakterze oraz wymaganiach dotyczących opieki.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jaki charakter i usposobienie ma owczarek środkowoazjatycki.
- Ile kosztuje owczarek środkowoazjatycki z dobrej hodowli.
- Jaką długość życia osiąga owczarek środkowoazjatycki.
- Jak szkolić psa rasy owczarek środkowoazjatycki.
- Co powinien jeść owczarek środkowoazjatycki.
Owczarek środkowoazjatycki – opis rasy
Owczarek środkowoazjatycki, znany także jako ałabaj (lub azjata), jest jedną z najstarszych ras psów pasterskich, pochodzącą z regionów Azji Środkowej. Zaliczany jest do grupy molosów i miał zajmować się bydłem.
Psy te znane są ze swojej ogromnej siły, odwagi i niezależności, co czyni je doskonałymi stróżami i obrońcami. Mają potężną budowę, z masywną głową i szerokimi ramionami.
Ich sierść, która może być krótka lub długa, występuje w różnych kolorach, takich jak biały, czarny, szary, i złoty. Owczarek środkowoazjatycki jest lojalny wobec swojej rodziny, ale może być nieufny wobec obcych, co wymaga odpowiedniego szkolenia i socjalizacji już od młodego wieku.
Charakter tej rasy cechuje się głębokim poczuciem terytorialności i naturalnym instynktem ochronnym. Owczarki środkowoazjatyckie są inteligentne, ale ich samodzielność może stanowić wyzwanie w szkoleniu. Są również znane z dużej odporności na trudne warunki klimatyczne, co odzwierciedla ich historyczne użycie do ochrony stad na rozległych terenach Azji Środkowej.
Owczarek środkowoazjatycki – historia rasy
Owczarek środkowoazjatycki pochodzi od dawnych mastifów To rasa, której korzenie sięgają ponad 4000 lat wstecz, rozwijając się głównie na rozległych terenach Azji Środkowej. Pochodzący z obszarów takich jak Turkmenistan, Uzbekistan, Kazachstan, Kirgistan, i Tadżykistan, pies był hodowany przez koczownicze plemiona głównie do ochrony stad owiec przed drapieżnikami oraz jako strażnik obozów.
Wyjątkowa wytrzymałość i zdolność do radzenia sobie w trudnych warunkach klimatycznych sprawiły, że owczarki środkowoazjatyckie stały się nieodłącznym elementem życia nomadów. Psy te były cenione za swoją niezawodność, siłę i odwagę, co przyczyniło się do ich rozprzestrzeniania się poza granicami Azji Środkowej.
Współcześnie, choć nadal pełnią funkcje obronne i pasterskie (dalej mają instynkt terytorialny), coraz częściej są także hodowane jako psy rodzinne i wystawowe, doceniane za swój majestatyczny wygląd i lojalność wobec właścicieli.
Jak wygląda owczarek środkowoazjatycki?
Potężny owczarek środkowoazjatycki to imponujący pies o masywnej i mocnej budowie ciała. Rasa ta występuje w dwóch odmianach sierści: długowłosej i krótkowłosej. Psy te mają duże, szeroko rozstawione głowy z wyraźnie zaznaczoną kufą i mocnymi szczękami. Oczy są głęboko osadzone, dając im wyrazisty i czujny wygląd. Uszy mogą być sterczące lub zwisające, w zależności od regionu i linii genetycznej.
Sierść owczarka środkowoazjatyckiego może być krótka lub długa, ale zawsze jest gęsta i dostosowana do ochrony przed trudnymi warunkami klimatycznymi. W przypadku odmiany długowłosej, sierść jest obfita i często posiada bogaty kołnierz wokół szyi, co nadaje psu jeszcze bardziej majestatyczny wygląd. Pod sierścią znajduje się gęsty podszerstek, który zapewnia dodatkową ochronę przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi.
Ubarwienie tych psów jest różnorodne, obejmując odcienie od białego, przez szary, różne odcienie złota, aż po czarny. Często mogą też posiadać maski lub inne oznaczenia na sierści. Ogon owczarka środkowoazjatyckiego jest zazwyczaj gruby u nasady i noszony wysoko, często zakręcony na grzbiecie, co dodaje mu wyrazistości. Ogólnie, owczarek środkowoazjatycki sprawia wrażenie bardzo silnego i wytrzymałego psa, co odzwierciedla jego użyteczność jako stróża i obrońcy.
Bibliografia
Gündemir, O., Koungoulos, L., Szara, T., Duro, S., Spataru, M., Michaud, M., & Onar, V. (2023). Cranial morphology of Balkan and West Asian livestock guardian dogs. Journal of Anatomy, 243(6), 951–959. https://doi.org/10.1111/joa.13929
Mierzejewska, E. J., Welc-Falęciak, R., Bednarska, M., Rodo, A., & Bajer, A. (2014). The first evidence for vertical transmission of Babesia canis in a litter of Central Asian Shepherd dogs. Annals of Agricultural and Environmental Medicine: AAEM, 21(3), 500–503. https://doi.org/10.5604/12321966.1120590
Niskanen, J., Dillard, K., Arumilli, M., Salmela, E., Anttila, M., Lohi, H., & Hytönen, M. K. (2017). Nonsense variant in COL7A1 causes recessive dystrophic epidermolysis bullosa in Central Asian Shepherd dogs. PloS One, 12(5), e0177527. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0177527
Riabinina, O. M. (2006). [Mitochondrial DNA variation in Asian guardian dogs]. Genetika, 42(7), 917–920.
Shariflou, M. R., James, J. W., Nicholas, F. W., & Wade, C. M. (2011). A genealogical survey of Australian registered dog breeds. Veterinary Journal (London, England: 1997), 189(2), 203–210. https://doi.org/10.1016/j.tvjl.2011.06.020
